^{کاش دل آدمها از پس نگاهشان پیدا بود...خسته ایم از این که خیره در چشمان آدمک هایی شویم که  در پس محبت های گا ه و بی گاهشان طناب دار تو را می بافند...دلمان  از دلبان ...از خوابگاه 4...از آدمک هایش گرفته...دنیا پر از قاهری ها شده!دلمان می خواهد توضیح دهیم...اما گوشی نیست تا بشنود...همه چیز از یک بازی بچه گانه شروع شد...اما آدم بزرگ ها همیشه بازی کودکانه ی ما را خراب کرده اند...دیروز وقتی داشتیم با خدا حرف می زدیم اشک هایما ن ناخواسته سرازیر شد و خدا دوباره به حماقت ما خندید...دیروز بسی گریستیم...یادمان رفته بود دنیا خیلی وقت است پر شده از بی وجدان ها....خنده ها ی کودکانه یمان را به نگاه هایی لبریز از انتقام فروختیم!آن هم به بهایی نا چیز...داریم کم کم ایمان می آوریم که زندگی چیزی نیست  جز گسترش نسل مفلوک خویشتن!!به قول دوستی انصراف  یعنی شکست!!اما دلمان انصراف می خواهد...انصراف از ادامه ی امروز!}