^{تازه فهمیدیم آدمک های دور و برمان (البته ۹۰در صد نه بیشترشان!!)مانند بادکنک می مانند!!!هر کدام هم سایز مخصوص به خود را دارند!!کوچک...بزرگ...متوسط...حتی بعضی ها مثل این بادکنک شانسی ها خیلی خیلی بزرگ اند!!اما پایین خره!!ببخشید! بالاخره!!هر کدام گنجایش حد مشخصی از هوا را دارند!!هوایی که از ریه های سادگی ما یا بهتر بگوییم!خریت های همیشگی ما دمیده میگردد و آنها را باد می کند!!باد می کند...باد می کند...تا حد انفجار!!!بی جنبه باشند می ترکند...این روزها تنها صدایی که می شنویم صدای ترکیدن اطرافیانمان است!!بومب!بومب!!افسوس که گنجایش گنجاندن ما و افکار کودکانه یمان را نداشتند...}