^{دیر زمانیست رویاهایمان را در پای کاکتوس های باغچه خاک کرده ایم...سبز نمی شوند بس که بی وجدانند...خدا خنده اش می گیرد از افکارمان...انگار دوباره خود را یافته و خیالاتمان را به هم بافته ایم!دلمان تنگ بود برای خوابگاه ۱اتاق۶!برای متر کردن خیابان های ولیعصر که به زودی سپید می شوند...برای غذا سوزاندن ها..برای یوخ یوخ شنیدن ها...در بدو ورود پاکتی پر از نان خامه ای خریدیم تا ناکام از این دنیا نرویم...این جناب رمضان ۴۹کیلویمان را بیشتر باقی نگذاشته...دلمان تنگ بود برای تنهایی هایمان!}

^{دلمان می خواهد حادثه ای حادث شود و روحمان را قلقلک دهد...دلمان برای ناتاناییلمان تنگ است...دلمان برای خودمان تنگ است...این روزها  هوای حوصله یمان به شدت ابریست...آنقدر سریال دیده ایم که نابود شده ایم!!دلمان برای فریده می سوزد...دنیا پر از مسعود شده این روزها...} 

^{روزهایمان چون آدامس اوربیت کش می آیند...ذهنمان هم دچار تورم شده...موهایمان این روزها بد رقم می دوند روی اعصاب نداشته یمان!نه کوتاهند و نه بلند...همیشه از میانه بودن بیزار بودیم...مادرمان پدرمان را در آورده که تو چند روز دیگر خبر مرگت مسافری!دست از تن پروری بردار و کوله بارت را آماده کن!اما ما به روی مبارکمان نیاورده و وب گردی را ترجیح می دهیم!اما سرمان برود کتاب فروغ و حافظ و  همراه اولمان را از یاد نخواهیم برد!البته این ترم مظفرالدوله را نیز با خود خواهیم برد تا غم غربت برایمان اندکی قابل تحمل گردد!!این روزها بی شوخی و جدا و یا حتما مایه ی حیات است این آب...}

 ^{این روزها سرشاریم از ناگفته ها...و این ناگفته ها ذهنمان را بیمار کرده است انگار!روزگاری شاهدختی بودیم برای خود...اگر از دوران طفولیت چشم پوشی کنیم!آن هم برای حفظ آبرو!دوران دبیرستان خود را بیاد می آوریم که به همه چیز شبیه بودیم جز طلبه!!روزی بدون کفش در مکتب هندسه حاضر میشدیم!روزی کتب هم چراغیمان را زیر شیر آب شستشو می دادیم...روزی شمایل استادمان رابر تخته سیاه حک می نمودیم!روزی ماشین استادمان را ...خلاصه همین شیطنت هایمان ما را با آرزوی معمار شدن در دانشگاه پایتخت روانه ی مکتب فناوری اطلاعات در تبریز نمود!با وجود دوری از دیار امابی نهایت قدر دان فاصله ها هستیم ...دلمان را خوش کردیم که پس از چند بهار از کسی خانم مهندسی می شنویم و رنج هایمان فراموشمان خواهد شد!!بنده ی خداییم و از همه کس یاری می جوییم!تفکرات پریشانی داریم که گاه وادرمان می کند به جنون!شاید هم مجنونیم...این روزها مسافریم و به پیشواز ترم جدید میرویم باشد تا دست مشروطی به دامانمان نرسد...همیشه از این که شبحی شبیه دیگران باشیم گریزانیم و این یعنی من!}